Ooit, in een ver verleden, heeft De Prinsenhof jarenlang een eigen stamgastenblaadje gekend: "De Nadorst". Het leek ons leuk een selectie van de leukste verhalen uit dit blad op het internet te zetten. En aldus geschiedde.... Alle namen, situaties, voorvallen etc. die op één van jullie van toepassing lijken, berusten op louter toeval!!!!! We hebben de anekdotes verspreid over diverse thema's.
Een niet-roker zat in zijn eentje aan de bar, want de andere gasten zaten in het Abraham Klink Aquarium. Na een tijdje ging deze niet-roker zich daarover beklagen, want hij vond dat er te veel rook in het rokershol was. Nou ja!!!! Moet er nu soms ook nu nog een bordje komen met Verboden voor niet-rokers?
Aan de bar worden de meest sterke verhalen verteld en het is dan ook de vraag of ze wel allemaal waarheidsgetrouw zijn. We hechten daar dan ook niet te veel waarde aan. Als ze maar onderhoudend zijn, vinden wij het allang best. Hier volgt een aantal blunders en anekdotes die onze stamgasten op hun werk hebben meegemaakt:
Gert S. begon die dag voor het eerst als chauffeur van een bestelauto van de diepvriescentrale. Hij had wel enige ervaring als chauffeur, maar dat was in de pakketpost-branche. ’s Morgens kreeg hij een lijst met adressen en een vracht diepvriesgoed mee. Toen een van de cliënten niet thuis bleek te zijn, zette hij prompt de bestelling (diepvriesfrikadellen, bitterballen etc.) voor de deur neer…… Dat zouden ze ’s avonds wel vinden.
Kees S. werkte bij Harry Hardeman in Veenendaal en gaf leiding aan een aantal staalbouwers. Hij had het al een aantal keren aan de stok gehad met de architect van het bedrijf, die hij al eens had uitgemaakt voor stripteke-naar. Op een gegeven ogenblik belt hij naar die architect en foetert hem direct uit, omdat deze de kokers met bouw-tekeningen niet aan de ploeg had meegegeven. De architect verdedigde zich, want hij was er van overtuigd dat hij dat wél gedaan had. Kees geloofde hem echter niet en bleef tegen hem te keer gaan. Enkele uren later vond Kees de tekeningen alsnog en hij schaamde zich toch wel een beetje voor de uitbrander die hij de architect had gegeven. Excuses aanbieden ging hem echter te ver, maar om zijn gezicht een beetje te redden heeft hij de kokers toen begraven! Later, bij het graven van een sleuf, kwamen ze weer boven water....
"Ik heb vandaag vier mensen gelukkig gemaakt, buurman ", zegt Dirk, die als zelfstandig automonteur werkt. "Ik heb drie auto's gerepareerd en alle eigenaren waren ontzettend gelukkig"! "Maar Dirk", zegt de buurman, "dat zijn toch drie mensen?" Verbaasd over zoveel onnozelheid kijkt Dirk zijn buurman aan en zegt: "Denk je dat ik het allemaal voor niks heb gedaan?".
Een andere Dirk (H.) werd door zijn werkgever op het matje geroepen: "Dirk, je was te laat vanmorgen", schreeuwde hij. Dirk reageerde hier rustig en nuchter op: "Ja en dat zal me vanavond niet overkomen!"
Eric H. was als stratenmaker aan het werk bij een chirurg in het Gooi. De man gebruikte “dure” woorden, vond Eric. Toen hij na het werk van de chirurg een flesje bier kreeg en tegen hem zei: “One for the road”, durfde hij het flesje niet open te maken. Hij dacht dat de chirurg bedoel-de dat hij hem onderweg pas mocht opdrinken.
In een horecagelegenheid in Ede gebeurde in de jaren zestig het volgende waargebeurde verhaal. De Lunterse kelner Henk van den H. bracht de gast een kom soep. Even later werd hij teruggeroepen door de gast: "Ober, er zit een vlieg in mijn soep" Het ongelooflijke antwoord van Henk was: "Wees blij dat het geen eend was, want dan was je bord al leeg geweest..."
Zelf heb ik me ook eens laten gaan tegen een gast. Het was in de beginjaren van De Prinsenhof en de gast was gehaast en onbeleefd. Na de lunch vroeg ik of het gesmaakt had. De vertegenwoordiger antwoordde: "Nou, ik heb wel eens beter gegeten." Waarop ik gevat reageerde: "Maar vast niet hier!"
Marit van V. had na de zomervakantie vier dagen op het Neder Veluwe College ROC A12 te Ede gezeten, maar toen had ze het daar al gezien. Vroeg één van de jongens aan haar: "Hé Marit, heb je dan een snelcursus gedaan?.."
Diederik van de P. ontmoette in Bills Bar in Markelo een leuk meisje. Vroeg ze: "Kom je volgende week zaterdag bij me thuis langs. Er is dan niemand thuis." Diederik voelde de essentie van de uitnodiging goed aan en hapte toe. De bewuste zaterdag reed hij helemaal naar Rijssen, belde op het opgegeven adres aan en.....inderdaad: er was niemand thuis!!!!
Suzanne van B.: "Er was laatst bij de Mac een zwerver de prullenbakken aan het doorzoeken. Goor gezicht, joh."
Jurriën van H.: "Die mensen moeten toch ook hun plaats in de maatschappij hebben".
Suus: "Nee, het was niet in de maatschappij, het was in de Mc Donalds"....
Dat Annemiek van H. niet vaak (genoeg) in de Prinsenhof komt is bekend, maar dat ze niet weet dat wij met de tijd meegaan is toch wel jammer. Na de zeer gezellige frika(n)dellenwedstrijd in januari werd er natuurlijk nog wat nageborreld met een goed glas Hertog Jan Pils. Op een gegeven moment zei de BOB van die avond (Annemiek) terwijl ze naar buiten keek: "Ik mag straks wel uitkijken, ze zijn aan het strooien”.
Het was die avond 10 graden boven 0 en Harry had de discolampen in de kroeg aangezet…
Gehoord aan de bar: De beste stelling in een café is nog altijd een bestelling!…
Het is inmiddels al een aantal jaren geleden, dat een groot deel van Lunteren op een zondagmiddag zonder stroom kwam te zitten. Zo ook in ons stamcafé en wel van twee uur ’s middags tot de volgende ochtend rond half negen. De oplossingen om toch gezellig een pilsje te drinken waren gauw gevonden. Kaarslicht, een draagbare C.D.-speler op batterijen (die tussentijds nog vervangen moesten worden) en de biertank op noodtappen zetten. Het waren allemaal middelen om er toch nog wat van te maken en eerlijk gezegd: het kwam de sfeer best ten goede. Plots zwaait de deur open en zoals het een groep verstokte stamgasten betaamd, werd ‘ en bloc ’ omgekeken naar de personen die nu het etablissement betraden. Opluchting alom. Hier werd geen inbreuk gedaan op het ‘ eigen ’ territorium, want de nieuwkomers waren regelmatige bezoekers van “ De Prinsenhof ”: Peter en Saskia. Binnen een paar tellen was het onderwerp natuurlijk op de stroomstoring gekomen. “Ik snap er niets van”, zei Sas. "Mijn autoradio doet het wel gewoon…
Martin van de B. kwam altijd in zijn Fiat Panda vanuit Harskamp naar De Prinsenhof om een biertje te kopen. Een paar dagen voor Sinterklaas vertelde hij dat hij linkerbuitenspiegel eraf gereden had. Dat was kaassie voor de jongens aan de bar natuurlijk. Toen we met z'n allen Sinter-klaasavond hielden hadden ze een mooi kado voor Martin: een buiten-spiegel! Tegen alle gewoontes in gaf Martin een rondje voor alle Sinterklaasvierders! Pas de vol-gende morgen kwam hij er achter dat het zijn eigen rechterbuiten-spiegel was.....
In mijn tijd als bartender in een bar te Veenendaal, maakte ik ooit ook iets prachtigs mee. Govert van D. had net zijn rijbewijs gehaald en was daar beretrots op. Toen het tegen sluitingstijd liep vroeg hij aan mij en aan twee andere bezoekers of we zin hadden nog mee te gaan naar Amsterdam. Nou, dat hadden we wel! Tot diep in de nacht begaven wij ons in het hoofdstedelijke uitgaans-leven. Eenmaal terug in de auto van Govert sliepen wij dan ook al snel. Totdat Goof mij wakker maakte: “Harry, volgens mij ben ik verkeerd gereden”.
Wat wij zagen was niet te geloven: wij werden niet in Veenendaal wakker gemaakt, maar op de boulevard in Scheveningen… We keken zo uit over de Noordzee. U begrijpt dat wij
figuurlijk “onze knieën blauw sloegen van het lachen”. Toen we eenmaal bedaard waren, vroeg ik aan Govert hoe hij toch in Scheveningen terecht gekomen was. Hij vertelde dat hij op de A12 nabij Veenendaal wel eens het ANWB-bord met “Den Haag” erop gelezen had. Vandaar dat hij vanuit Amsterdam maar Den Haag had aangehouden.
Een oudere gast van ons vertelt aan de bar over een nieuw restaurant waar hij samen met zijn vrouw heeft gegeten.
"Het eten en de bediening waren echt goed!", zegt hij enthousiast.
Zijn buurman vraagt: "Hoe heet dat nieuwe restaurant dan? "
"Hmmmm. Ik kan het me niet meer herinneren", zegt de man, "hoe noem je ook al weer een bloem met van die witte blaadjes?"
"Bedoel je een margriet?"
"Dat is het !" zegt 'ie en hij draait zich om naar zijn vrouw en vraagt: "Margriet, hoe heet ook al weer dat restaurant waar we laatst waren? "
Twiet was in een bepaalde staat en hij vertelde dat op zijn crematie een bepaald nummer gedraaid moest worden. Ter illustratie pakte hij een biljartkeu en ging op de rand van het biljart zitten. Ogen dicht en zogenaamd gitaarspelen. Toen liet Gilbert de biljartlift zakken en Twiet had dat niet direct in de gaten. Het was nét echt. Gelachen....niet te geloven!!! (door wijlen Hugo Berg; Uit: 20 jaar Café Railroad, Ede:)
In "De Telegraaf" van zondag 3 juli 2005 stond het volgende bericht op de voorpagina: Er zal wel een reden voor zijn dat de verkeersinformatiedienst de filelengtes heel vaak verkeerd inschat. Het heeft ongetwijfeld met de veiligheid te maken dat een rijstrook op de A 12 bij Breukelen urenlang wordt afgesloten vanwege een plas water op het wegdek. Maar dat de filemelders op de radio al jaren beweren dat er files staan in het midden van het land bij Assen, Zwolle, Deventer en noem maar op is gewoon oliedom. Het midden van het land is Lunteren en daar zijn nooit files.
Op het gastenboek van Dartsclub Pannerden lazen we het volgende over Dennis, een vent van 120 kg en een enorme eetlust:
Bericht 1: "Dennis, laat je vanavond nog wat over voor de anderen als de hapjes komen?
Bericht 2: "Overlaten....? Te laat....!"
* Te koop: kleurent.v.. Werkt goed. Na 18.00 uur". En als je nou het journaal van 16.00 uur wilt zien?
* Hulp gevraagd om kinderen van school te halen en te koken.
* Gevraagde eigenschappen: geen 9 tot 5-mentaliteit. Even verderop in de advertentie: "werktijden van maandag t/m vrijdag van 09.00 tot 17.30 uur met een lunchpauze van een half uur.
* Vliegenmepper Foetsie. Geen gif en ongevaarlijk voor mens en dier. (?)
* Advertentie Basisschool: Gevraagd: juf (m/v).
Leuk om te horen....
Tijd is geld….en geld is bier!
Een goed glas HERTOG JAN herken je al na één slok. Maar ik wil er beter absoluut zeker van zijn.....
Oud-medewerkster Jannie had niet bijster veel verstand van voetbal en haar gehoor liet 'r ook soms in de steek. Bij de voorbeschouwingen van de wedstrijd Nederland-IJsland vroeg zij aan één van de stamgasten hoe één van de commentatoren heette. Zij vond dat deze man een bekend gezicht had. Toen de gast het antwoord op haar vraag gaf, schudde wijselijk haar hoofd, want ze was het met het antwoord niet eens en dacht dat zij in de maling werd genomen.
De gast riep nogmaals zijn antwoord : "Mario Been"
"Oh", antwoordde Jannie, "Ik verstond Ali B!"
Henk M. komt in de kroeg en bestelt 16 Hertog Jan.
Vraagt Gerrie: "Waarom bestel je er steeds 16?"
Henk: "Op dat bord staat toch dat je onder de zestien niet tapt?"
Elbert H. kwam bij de huisarts: "Dokter, ik heb hier een dikke bult en die doet pijn."
Antwoordt de huisarts: "Die dikke bult is je opgezette lever. Wat drink je zoal?"
Elbert: "Maakt me niet uit, wat heeft U in huis?"
Op een zaterdagavond kwam in De Prinsenhof een jongen met een heel mooi meisje. Johan W. stond achter de bar en nam de bestelling op.
De man bestelde een grote Hertog Jan. "En U mevrouw?", vroeg Johan.
"Ik wil graag een kleine", zei de schoonheid.
Waarop Johan antwoordde: "Het spijt me. Ik weet dat ik hier een bepaalde reputatie heb, maar ik ben als kelner aangesteld en niet als ooievaar."
Een van de Puppies tegen Gijs Bl. die toen nog in Amerongen woonde: "Hé Gijs, je dorp heeft gebeld. Ze willen hun idioot terug".
Arie van der Kl.: "Weet jij wat een "alibi"is?"
Jaap den H.: "Ali Bi? Dat is toch die Marokkananse rapper?"
Willem W. tegen John L, die voor de zoveelste keer gezakt was voor theorie-examen van het groot rijbewijs: "Je kunt beter bokser worden. Heb je meer kans op slagen". John is toch geslaagd en werkt nu als beroepschauffeur.
Het volgende verhaal deed zich voor in een Wekeroms horecabedrijf.
Ene Jan S. zat daar in een café en brak een poot van de barkruk af. Hij belde toen de dienstdoende huisarts op: “Ja met Jan, ik zit in de kroeg en heb een poot gebroken. Kun je gauw komen”.
De dokter kwam inderdaad, overzag de situatie en grap en verbond de poot van de kruk. Dat was al lachen. Maar het mooiste van de grap was dat de huisarts Jan een rekening stuurde voor een consult aan huis in het weekend na middernacht: fl. 250,00.
We nemen aan dat Jan die netjes betaald heeft
Er zijn twee redenen waarom een man naar de Prinsenhof gaat. Of hij heeft geen vrouw. Of hij heeft er juist wél één..
In de kleine 27 jaar dat ik nu in de horeca werk, is natuurlijk niet alles goed gegaan. Regelmatig vielen we op onze snuit. De mooiste blunder was in de Oud- en Nieuwjaarsnacht van 1991. De gemeente Ede had een grote feesttent gesubsidieerd naast De Prinsenhof. Wijlen Simon van Oostveen en ondergetekende mochten er een prachtig programma neerzetten, dat ook nog goed werkte. Meer dan 700 bezoekers kwamen op dit evenement af. Zelf had ik de leiding van de security en op een gegeven moment werd een bepaald persoon de tent uitgewerkt door de jongens van de beveiliging.
Het ging snel en er werd alleen tegen mij gezegd: "Hem moet de toegang ontzegd worden."
Het ging zo snel dat er voor verdere uitleg geen tijd was. Ik wist de man, toen nog zonder cursus horecaportier, kalm te krijgen en uiteindelijk zag hij zelf ook in dat hij beter naar huis kon gaan.
"Maar", zei hij, "dan wil ik wel het geld voor mijn consumptiemunten terug".
Het leek me een redelijk voorstel en ik ging ermee akkoord: "Hoeveel heb je er nog?", vroeg ik. "Zo'n veertig", zei hij, waarop ik hem veertig keer één gulden vijftig terug gaf en de man tevreden de taxi in zag stappen. Na afloop van het feest vroeg ik aan de portiers waarom deze man er nu uit moest. Hij bleek een graai in de muntenbak gedaan te hebben.
Ha,ha,ha. en ik hem keurig uitbetalen.... .
De volgende anekdote komt uit de oude doos en omdat het echtpaar daarna nog decennia lang gelukkig bij elkaar is gebleven, vind ik het nu wel de tijd om het U alsnog te vertellen. Temeer omdat de echtgenote er nu ook wel om kan lachen. Toch was het destijds minder leuk, want het nog jonge gezin had het financieel niet breed en met twee jonge kinderen in de wieg,gaf het volgende waargebeurde verhaal weinig reden tot lachen. De man was een middag wezen doorzakken in het voormalige Lunterse horecabedrijf "De Vergulde Ploeg".
Tegen zessen kwam hij flink in de olie thuis en vond daar zijn vrouw in tranen:
“Hoe kun je het maken om midden op de dag half dronken thuis te komen”.
Het antwoord van de man was wél nuchter: “Als ik meer geld had, was ik wel helemáál dronken thuisgekomen”….
Eén van de kermisgasten die afgelopen zomer bij ons op het terrein stond, wilde zich waarschijnlijk aanpassen aan de autochtone Lunterse bevolking en vertelde aan Harry: "Mijn grootvader was ook boer". Toen hij daar waarschijnlijk niet voldoende op reageerde zei ze: "Hij had een echte boerderij......" Haha.
Op een dag moest één van onze stamgasten, die bijschnabbelt als artiest, optreden als clown bij een blindeninstituut. Vroeg hij aan ons of íe het kon maken om ongeschminkt te gaan... We hebben hem wel geadviseerd een clownsneus en -pruik op te zetten.
Rémon van H. hoorde in een groep van een man of vijf, waarvan hij de jongste was. Ze kwamen regelmatig op een gezellige manier de boel op de kop zetten in ons café. Op een gegeven moment was hij de enige die géén verkering had en toen kreeg hij de bijnaam "Hubo". Hij deed het namelijk zelf...!!??
Bij ons kwam ene Kees van V. en die werd in het dorp al "Porno"genoemd. Een aantal jaren later kwam zijn broertje Erik langs de weg te lopen en die kreeg daarom
automatisch de bijnaam "Kleine Porno". Weer een aantal jaren later kwam Martin, het jongste broertje ook in het café. Hoe moest die toch genoemd worden. De oplossing was gauw gevonden: "Kinderporno".
Frans van H. had genoeg geofferd aan bacchus en lag met zijn hoofd op de bar te slapen. Het was al na sluitings-tijd en Frans wachtte op de taxi die hem veilig thuis zou brengen,was niemand tot last en we besloten hem te laten slapen. Opeens hoorden we een klap en Frans viel op de grond. Hij vloog over drie, vier barkrukken heen.
Sinds die tijd noemen we hem: Air France
Op een avond gaat bij één van onze chauffeurs de taximeter kapot. Hij roept de centrale op en vraagt wat hij nu moet doen.
Omdat de chauffeur al wat langer rijdt zegt de centrale: "Je kijkt naar het aantal kilometers dat je met de klant rijdt en dat doe je dan zoveel keer een gulden. Dat is dan het bedrag dat de klant moet afrekenen"
De chauffeur zegt dat hij het snapt en de verbinding wordt verbroken. Even later horen we hem op de mobilofoon aan een collega vragen: "Is "keer een gulden " hetzelfde als "maal een gulden"??????
Eén van onze chauffeurs stond als eerste geplaatst op de standplaats bij het Museumplein. Er kwam een meisje van een jaar of achttien aanlopen met laarsjes, een erg strakke minirok en een glimmende leren jas. De chauffeur ging achter het stuur zitten en een collega deed de deur voor haar open. Alle taxichauffeurs wachtten vol belang-stelling hoe het meisje zich naar binnen zou werken.
Het meisje verzuchtte: "Oh, die mode van tegenwoordig. Het is haast geen doen om te zitten."
Waarop onze chauffeur zei: "Die rokken, lieve kind, zijn ook niet gemaakt om mee te zitten. die zijn alleen maar om in te liggen..."
Op een avond moet ik naar een adres om iemand op te halen. Bij het huis aangekomen komt er een vrouw naar buiten gelopen en haar man komt achter haar aan. De vrouw stapt voorin en de man komt om de auto heen lopen. Ik draai het raampje open, want ik denk dat hij alvast voor de vrouw wil afrekenen.
Hij komt bij het raam staan en zegt tegen mij: "Als je het hart hebt om haar terug te brengen, dan doe ik je wat en haar erbij."
Ik ben maar snel weggereden en heb haar naar een ander adres gebracht. Ze leeft overigens nog lang en gelukkig...
Eens, het kan wel twintig jaar geleden zijn, sta ik op de taxistandplaats bij station Veenendaal-De Klomp. Komen er acht Chinezen aan, die naar hun neef in Veenendaal willen. En allemaal in één auto. Wat doe je in zo'n geval? Nou, ik laadde er twee in de kofferruimte. Het was een wagen die op autogas reed en het stonk er dan ook behoorlijk. De rit naar de neef duurde gelukkig niet lang,maar dat was genoeg ook. Die twee jongens van Mao waren op de rand van verscheiden. Ze zaten wezenloos voor zich uit te staren en reageerden niet eens, toen de kofferbak werd opengemaakt.
Hier vertellen stamgasten van diverse Jupiler-cafés hun eigen sterk caféverhaal en zelf mag je ook wat insturen.